Vingt-cinq ans

Bonjour,


It's been a long time since I've written anything on my blog. This is a great time to reflect on my life. Last month I turned 25. Life is going much too fast! I don't feel at all like a 25 year old. I still feel 22-24 years old. I'm almost becoming too old for some things I really want to do in life. Because of this, I decided that no one will stand in my way this year. There are so many things I want to do!!! And there's never enough time or enough money to do everything! My dear friend Jasmine saved a lot of money and just packed her things and went to Australia with her boyfriend. I envy her! I would love to make some changes and charge into unknown territory. It's time to dare to try new things and to be honest with people. It's time to stand up for who I am and what I want in life.

These last months have been very busy. I have begun working as a hostess/receptionist at the well-known law firm Clifford Chance in Amsterdam. I work there every Monday, Tuesday and Wednesday. I finished three courses at the Faculty of Law: Philosophy of Law, Criminal Law and European History of Law, of which Philosophy of Law is my favorite. I had all the exams in one week so it was a lot of studying and hard work. I think I passed them, but I wish I had studied harder. Furthermore, I applied for some modelling and hostess agencies, but they turned me down. I think it was because of my age or my height. When I was younger I got turned down for an acting or modelling job a lot less. It's sad that 25 is considered " not young enough"  in this world. I have to accept that I couldn't try hard enough in my younger years because I had a lot of studying to do and that my dreams in acting and modelling will become harder to achieve. And oh well, I am still registered at some agencies. I also got turned down for a very special kind of master I wanted to do. I wanted to do a master in Clinical Forensic Psychology in Amsterdam or Groningen. This master is very selective, because they don't need a lot of forensic psychologists and they need only the best. I got through the first round at the University of Amsterdam, but didn't make it through the second round. At the Rijksuniversiteit Groningen I didn't get through because of a random drawing of lots. On the other hand, I celebrated my birthday at the Eye Museum, the weather was great, I visited my uncle in Brussels, I'll be visiting Paris in a month time and I'll be moving to a room in the center of Amsterdam, probably very soon. Plus, I'll be studying the master "European and International Law" in Amsterdam starting in September.

First off, I am scared of a lot of things in life. I am terribly scared of failure. I'm scared of people leaving me. I'm scared of people not liking to spend time with me. I am a very social person and I love to be around people. The one thing I have a hard time dealing with is criticism and rejection. I'm just starting to realize that if I don't try to pull people to me, they sometimes will come closer by themselves. I don't always have to make all the effort myself. People will also make an effort for me. I also tend to view myself and my needs as less important than other people's needs. I'm trying to stand up more for my own needs now.

I still have dreams and dreams and more dreams!! I wonder if and how I will manage to realize them! If I really want to realize them I really have to make some changes. The following will be 25 things I really want to realize in some way now that I am 25.

1. I want to backpack through a big part of America, period. I just have to save enough money and I'll be on my way!

2. I want to walk through Europe, at least where it's safe. I want to do this for a few weeks in the summer. In order to do this, I have to be very fit so I have to train.

3. I want to find love, marry and have kids. No, I want to make a career for myself. Although the Khaleesi loves Khal Drogo very, very much. She is more than just the widow/wife of Khal Drogo. :) She is Daenerys Stormborn, heir to the Iron Throne. :D She has a good sense of who she is and what she wants. I want to do well in my master's and do great internships (The Hague, Luxembourg, Strasbourg, Brussels, Paris?), before finding a good, enjoyable job.

4. I want to do some voluntary work in Asia. This would be a great opportunity to get to know a country and myself better.

5. I want to travel in Asia and see countries like Nepal, Cambodia and Thailand.
6. I want to surf more, in countries like France, Portugal and Morocco. I want to improve on my surfing.

7. I want to sing more and produce more songs. I would like to perform with a band or solo in front of an audience. It would be great to find a record company. A girl can dream :)

8. I want to act a lot more. The dream is to act in movies. But first, I will have to do a lot of auditions and more courses in musical acting and film acting.

9. I want to do ballroom dancing again. I used to be great at the Jive and the Tango. I have to start again and compete in competitions.

10. I would love to start ice skating lessons. This has been a dream of mine for a long time.

11. I want to write a travel journal. I can write this while backpacking through America or Asia.

12. I want to write a fictional, fantasy story. I love fantasy. I am obsessed with Harry Potter, Lord of the Rings and Game of Thrones. I wrote a whole fantasy story while in my teens. I just need to rewrite and polish it and let someone read it, maybe find a small publishing company.

13. I would love to have my own column or a well-read, well-known blog. But what should it be about? If I would have more money I would certainly love to make pictures of my outfits and write about fashion, but I also want to write about the other things I'm passionate about, like philosophy, politics, society, but also travelling. Why can't I just write a blog about life in general?

14. I want to start a movie club. Those who are interested, please let me know!! I want to have a movie club with whom I can go to the cinema with on a regular basis or watch movies with in my own house/room or at somebody else's place. We can also sometimes visit Arthouse cinema's. Those who are interested, please let me know!!! My email-address is Hayley_nevada@Hotmail.com    You know, I used to write scripts when I was younger and I would always watch all the bonus features on dvd's. I love to know more about how a film is made. I wanted to go to the film school in Amsterdam, but I decided to do a bachelor at a university instead.

15. I want to do more modelling. I have to find photographers and time to make a good portfolio for myself. As a amateur model/model you always need recent photos to show to people who are possibly interested in you.

16. I want to learn Portuguese and improve my French, German and Spanish. I would also love to be able to speak Hindi ^^

17. I want a part-time job that has to do with law, so I can improve myself and achieve experience in this field.

18. I would love to learn how to cook various recipes and how to bake different kinds of desserts and cakes.

19. I want to go on a spiritual journey to Britain.

20. I want to go on a spiritual journey to India.

21. I want to get my driver's license, both for cars and motorcycles!

22.  I want to have my own scooter, and later perhaps my own car.

23. I really want to spend some time in Los Angeles and in Nevada. My dream was to do auditions there and see where it would lead me, but we'll see what happens.

24. I want to be more active at the student organisations I am a member of and at my political party.

25. I want to do something for one of my student organisations or for my university. I want to work as a student-assistant or be a part of a committee.

There you have it. I probably forgot some things.

I just want to learn and experience!!!


All in all, it seems like I want to do too much and I don't have any time for it at all, haha.

But a girl can always dream :)

I really wrote this blog so that you all can know me better and for you to get an insight in what kind of person I am and which ambitions I have.

My favorite color? Light blue! But if I could choose two it would be light blue and pink!


What are your dreams and how do you want to realize them?

After all, you only live once!


Bisous,

- C.

La Peur, l'ennemie déclarée.

Bonjour,


After the attacks in Brussels yesterday, I decided I should write something. Again, the hashtags on Social Media: #prayforbelgium. Again, the Belgian flag on people's profile pictures. Again, the minutes of silence. Again, people on the streets of Brussels. Again, the fear, la peur. I've seen this all before. I'm even starting to get used to this. Just when you start feeling safe, they strike again. I hear people saying "It's starting to come really close now!" And I feel like I want to shout to them: "It was already close for me!!! Now, do you know how it feels???" But you, dear Dutch people, do not yet know what it really feels like. You will probably soon know, but I hope not.. But what/who is our worst enemy?

I started thinking about fear... How fear ruins a lot of things for us in life: our joy in life, our feeling of safety and security, our motivation, our work, our studies, our relationships. Fear of failure, loss, separation, commitment, change, others, the world. Fear seems to me to be almost never a good thing. We have two expressions in Dutch which express it well: "Een mens lijdt het meest onder het lijden wat hij vreest ("a man suffers the most from the suffering that he fears")" and "Angst is een slechte raadgever ("Fear is an ill advisor"). A lot of negative emotions and negative outcomes are the direct result of fear; anger, hatred, failure, sadness, despair, broken relationships, arguments. A lot of people never realise their lives and the negative events in their lives are the results of their own fears and the fears of others.

Xenophobia, discrimination and racism are a perfect example of the terrible results of fear. We are afraid of others in our lives. We are even more afraid of strangers who look different from us. This may have served us a biological purpose in the past, when tribes were fighting other tribes. Our fear makes us think we are very different from these strangers. We try to accentuate the differences between us and these strangers, so that we can feel better about ourselves. Accepting strangers is a dangerous risk to take. This used to be the case maybe, long ago. But right now, accepting strangers can lead to more understanding and many positive things. We can work together and live in peace. Our fear of strangers serves no purpose anymore, accept for accentuating differences and creating hatred. We are not at war with strange tribes anymore. I was thinking about this while watching the video of the Dutch supporters in Madrid making fun of the gypsies. It was disgusting, but it was human nature. This was an example of one of our most primitive emotions: fear. The fear of the unknown, of poverty, of gypsies. These people tried to show their dominance over these gypsies and to separate themselves from poor gypsies by embarassing them.

Fear is a negative emotion, which nowadays hardly ever serves us well. Fear is an emotion which comes in handy in life-or-death situations. It gives us adrenaline and makes us act fast and flee or fight the enemy. Life-or-death situations used to be more abundant than they are now. It is good to be a little bit scared, but fear in excess leads to a lot of unnecessary misery.

Have you ever realised how many decisions in this world are based on fear? Fear of the future, fear of the unknown, fear of losing our freedom, fear of losing someone or being separated from someone, fear of failure. We perceive danger in a lot of situations, where in fact, there isn't any real danger.
We want to be in control of our lives all the time and to give somebody else a little control of our lives seems terrifying. Sometimes even when giving somebody else a little control of our lives can mean many good things for us: in a relationship: love, in a job interview: a chance at a good career, we still would rather pass on this opportunity, because the fear of a bad outcome is too big! We think we can plan our entire lives and when life turns out to go in a different direction, we think we are in danger, because we don't know what to expect. But you never know what you can expect from the future! The future isn't known to anyone.

To live in fear of the future and of making choices seems to be a terrible idea, because you can never know what the future holds!!

Many people in love make decisions based on fear. They seem to think they have control over their love lives. You cannot control who loves you and who won't love you or who will stop loving you. The only thing you have control over is the choices you make in this moment at this time. So, to base your actions in love on fear is again a terrible idea. You don't know what is going to happen. You think somebody will always stay by your side, no matter how you treat them? Think again. You think marrying someone will make them stay by your side? Think again. You think everybody will always leave you, no matter what you do? Think again. You think becoming intimate with someone will put your freedom in danger? Think again. Fear of these things makes us say things and do things that ultimately lead to the feared outcome. Fear of commitment is nothing more than a fear of letting someone become so close to you that they can hurt you. They will be more likely to hurt you when you keep trying to distance yourself from them and keep treating them as less important than they really are to you. A fear of separation will lead to a person desparately trying to keep another person close. This other person can come to resent you for that and will maybe try to leave you. In psychology you call this the "self-fulfilling prophecy". The bottomline is: a relationship is based on love for each other. Another person cannot chain you or imprison you and if he/she loves you, he/she won't try to. You are free to leave whenever you want. A person would be less likely to leave you if you respect their freedom. People are so incredibly afraid of heartbreak and the hurt of losing someone, that they are too afraid to take a chance on what could have been a beautiful relationship, a chance on love.

Think about it. We all have our phobias. If you listen to your phobia, you will never be able to test if your fears are really true. If you are afraid of going outside and therefore, you never go outside, you will never know if it's dangerous outside. If you are afraid of spiders, you will never touch a spider and you will never know if touching some spiders is okay to do. If you are afraid of losing your freedom and therefore, you don't commit yourself to anyone, you will never know if you would really lose your freedom in a committed relationship and if a committed relationship could perhaps even bring you joy.

What I want to say is: Live your life!! Go out and have fun. Do not base your decisions on fear and fear will no longer be able to ruin your life. You cannot control the future either way, but you can stop yourself from making bad decisions. Take a chance on love. Take a chance on life. Take chances!!!!!!!!! And visit Brussels and Paris ^^


Bisous,

       -C.

Happy International Women's Day!

Bonjour,

Happy International Women's Day!! I've decided to change the language of my blog to English, so that everyone can easily read and understand my blog.

I have been through a lot of changes these last couple of months. I came back from Paris on the 27th of January. Since then I got my room in Amsterdam back, I started with my voluntary work, I adjusted to life in the Netherlands, I fell in love, I did some modelling, I thought a lot about my future and life choices, I fell ill, I started preparing to apply for a Master in Clinical Forensic Psychology and I went on winter holidays in Austria.

It's hard to decide where to start my story. People have been asking me what Paris was like and what it's like to be back in the Netherlands. This is a very hard question to answer, in truth. Paris was a beautiful distraction and has taught me a lot of lessons. Some of these lessons I only realised I learned them after I got back. When I came to Paris I was very sad. I think I would have stayed sad for a long time if I would have stayed in the Netherlands. This is because I felt lost after I lost my boyfriend of 2,5 years. I lived only for our relationship. I didn't think a lot about my dreams and what I wanted to do in my life. I didn't realize what I was capable of on my own. I didn't see the person I really could become on my own. I didn't know my own worth. I didn't know who I was without my boyfriend. But in Paris, there was no time to be sad or mourn. I had to take care of a lot of things and I had to do this all in French. I had to make friends and socialize a lot, or else I would become lonely in a big, big city, far away from family and friends. This was a very stressful period, but I also got to know a lot of interesting people who, like me, were alone in a strange city, getting to know France and Paris. These people were a lot like me. They were adventurous, ambitious, curious, intelligent, francophiles, wine-lovers, cinema-lovers, art-lovers, museum-lovers, fashion-lovers, dreamers and very, very happy to go abroad and explore a new city and build a new life. I finally found a girl I could discuss art, movies, French cinema and art-house with and who I could go out with and who loves singing and acting like me. Sadly she lives in the US and that's far away. I found a girl who likes to go to museums, go out, go to cinema's and who is very bright and loves to drink Martini's, like me. I found friends who loved Paris, beauty, fashion, art, books, cinema, wine, good food, dancing and travelling, just like me. I have less friends in the Netherlands who love the same things I love. I guess it's because the reason people choose Paris as the city in which they want to study is because they like the image of Paris as a city of beauty, culture, fashion, art, partying, wine and good restaurants. They are romantics, dreamers and philosophers, like me. There was so much positive energy around me and such lovely people that we were all high on this Erasmus adventure of ours, young and bright in a lively cosmopolitan city. We were learning something new every day. There's nothing like being on a great adventure together with other young people. Erasmus is like a happy holiday that never ends. And all this time you could only think every day: I live in Paris, I live in Paris!! I can 't believe this! I am so lucky!!

The feeling of not believing I actually lived in Paris disappeared slowly, but surely, after two months I guess. Paris began to feel like Amsterdam, in the sense that the idea of me living in Paris became as normal as everyday life was. I now was building a new life in Paris. A life in which I had new friends and I spoke English to them, but was improving my French and wanted to improve my German. A life in which the fact that twenty men would talk to me on the street on an everyday basis was nothing unusual. I actually thank Paris for teaching me that there's nothing scarier for a misogynic man than a woman that isn't afraid of him. A woman who knows she has every right to walk down the street and ignore the men who talk to her. A woman who knows she has every right to dress the way she likes. A woman who knows she doesn't have to be polite or act friendly to a man who sexualizes her and bothers her. When I now walk the streets in Amsterdam and pass by a man, I sometimes feel afraid. But then I realize men in the Netherlands hardly ever bother women passing by on the streets. I also realize I have nothing to be afraid of. I have faced far worse in my neighborhood in Paris and I learned how to deal with it. As we say in the Netherlands: Barking dogs don't bite. And the more the men on the streets of Paris tried to make me feel like a weak woman, inferior to men, the more I felt like their equal, or even superior to men who bother women, the more I felt strong. Things will only change when you open your mouth and stop being afraid. This is one of the many life lessons Paris taught me.

The greatest fear I had about living on my own in Paris, was to succumb to fear, loneliness and homesickness. This didn't happen. True, I was at times very lonely. I felt very homesick the first month. The times when I was sick were the worst. Usually, somebody would take care of me when I was sick. My parents or my boyfriend. Now, there was nobody to take care of me. I still would have to go to the pharmacy and to the supermarket, unless I wanted to starve. I would have to walk with my sick body on the dirty, busy streets of Chateau Rouge, facing the men hitting on me, to the supermarket to get my groceries, and I would have to walk back with my sick body and heavy groceries to my apartment. There would be nobody there to help me. This sounds dramatic, but that's what was going through my mind at the time. Lying in the bed all day watching movies on your own, eating on your own and seeing nobody but the men on the streets for a week would always make me feel very lonely. Every time after a flu I would have to get right back to socializing every day with friends, to make sure I kept my friends. This was stressful. Thankfully, after three months I finally started to feel like I had some real friends I could always hang out with.

Then the Paris attacks happened. They made me feel a lot closer to my friends, my Dutch friends and Parisian friends. They showed me who really cared about me. They made me feel more 'one' with Parisians. They made me feel Parisian. Sadly, they made me feel a lot more anxious and nervous in my everyday life in Paris. Everything changed after the Paris attacks. I would have to show the content of my bag to every store and supermarket and to the university and library, before I could get in. There were lots of soldiers in the streets. I saw them every day. Not only Paris changed, but also my body changed because of the stress. I started suffering from stomach ache, heartburn, chronic hyperventilation and panic attacks whenever I was in a famous museum, in a touristic area or whenever I heard sirens. I could not succesfully get rid of the anxiety, Three weeks after the attacks we Parisians all started to trust Paris once again, but the anxiousness didn't really disappear. Since I got back in the Netherlands I realized that there's no way to explain to people who haven't experienced it what it's like to feel like your life and your city is in real danger. To experience the horror and shock. Dutch people, in general, feel very secure and safe. I finally felt safe in Paris, but my safe bubble exploded on the 13th of November. Far away from family and alone in a dangerous city under attack is a very threatening situation and emotionally very hard. I'm still writing about these events, because they made a life-long impression on me and they left a mark. Imagine being at the Red Wedding of Game of Thrones and seeing people getting stabbed to death but not being touched yourself, because you're hiding. Imagine seeing or hearing the horror, but being powerless and afraid of your own life. You realize you're only still alive because you're lucky. This was Paris at the night of the 13th of November 2015. I feel I was just lucky to not have been at the wrong place at the wrong time.

In January, I got a very painful bladder infection, not caused by any bacteria. I was in agony for 3 weeks, until I decided to go to the Netherlands to see my own doctor. I made one last visit to Paris to get my stuff and then I left my apartment, Paris and my life in Paris behind.

It feels kind of non-sensical.. To build a new life in a new country in a new city and make new friends, adapt to a different culture and language and then to leave it all behind and never return to it. I had a lot of plans for when I returned to the Netherlands, but my life in Paris still feels unfinished. I would love to return to Paris to do an internship or to work there. I would love to get a Master's degree in Paris, but I cannot find a good master for me in Paris. What's great about being back in the Netherlands, is being able to find everything you need in the stores, to pay less for your groceries, to understand the medical system, to be able to easily understand people on the phone, to not have to deal with bureaucracy and French laziness, to be able to get Dutch cheese everywhere and really, to not be bothered by men, to not be bothered by anyone in the streets really, to be able to and to be able to communicate in your mother tongue with everyone you know. The men here are also better looking and easier to communicate with (sorry, French men), haha. I'm now amazed I was able to file a report to the police and to see a psychologist at the university, completely in French. I'm amazed I had phone conversations in French. I never want to lose this skill. The language is beautiful, but complicated.

Back in the Netherlands now, many things have happened. I got used to Dutch life very quickly again, but I have a more open and internationally oriented mind than before. France feels familiar, in the way Portugal feels like a very familiar country, my father's country. As I said, I fell back in love and I did many other things as well. Four weeks ago I got a nasty flu. I took it with me to Gerlos, Austria, where I was going on skiing holidays. For days, I didn't get out of bed. I had fever for five days. I skied for only three days, but I was proud I skied on some black ski slopes and got into the technique pretty fast (after sickness and 5 years of not skiing). Back home, I got bronchitis and the flu kept coming back. Every week I got fever and felt weak for a few days. I was forced to cancel all my appointments and I try to rest as much as possible. I'm going to a specialist to find out what's wrong and I hope everything will turn out alright. It's very frustrating to not be able to do all the things I wanted to do as soon as I got back. To not be able to do sports, have dinner with friends, go out with friends and to work and be productive. People didn't understand that I was still sick and a photographer I was scheduled to do a photoshoot with simply deleted me as a Facebook friend, when I told him I was still sick and not able to do the shoot. People see a young person and can't understand that that person isn't feeling well. I'm trying the best I can to get better. I meditate and do breathing exercises, drink a lot of water, eat healthy and rest a lot. Tomorrow the urologist is going to look into my bladder, so that should be a lot of fun.

I want to do a Master in Clinical Forensic Psychology, and afterwards in International Law. I need experience with ex-detainees to have a better chance of being selected to do the program. This is why I have been applying for voluntary work and have been doing a training for voluntary work with ex- sex offenders. I will also be doing voluntary work to help ex-detainees out with their integration in society. This work is more like social work and has great appeal to me. I want to help people, that has always been my main drive in life. I want to help people psychologically and emotionally, but also socially. I want to bring people together and make them happy. If I can contribute to someone's happiness, I feel like I made a difference. That's what I want in life, to be a positive influence in other people's lives.

This summer I would love to travel. I have some dreams and I'm still trying to figure out what I'm actually going to do. For instance, I would love to just walk from the Netherlands to Portugal, on my own with only a backpack. Walk all day and then sleep in a hostel, just enjoy being alone and seeing Europe and being outside. Another dream is to travel through the United States on my own, seeing my friend in Boston and then just travelling on my own, sometimes teaming up with someone. An Indian friend from Paris asked me to come with her to India this summer and that's an idea I love to think about. India has been one of my favorite countries and I would love to visit it. I was always very interested in India and watched a lot of Bollywood movies. I really want to learn Hindi. Then again, my close friend from Alkmaar is travelling to Australia on Friday and will be gone for a year. I would love to visit her in Australia this summer or visit her when she goes to Asia afterwards. So many ideas and I can't decide what to do with my money. I know I have to work to save more money, but I'm still not feeling well enough.

There is one last thing I want to point out, as it's International Women's Day today. I have always been a feminist and critical of society. These last months however I have been noticing things I didn't notice before. I have been paying more attention to double standards and sexism in society. When Chris Rock at the Oscars pointed out that there's really no reason to have female and male categories in acting, I realized I never even thought about that before. He's right, it's actually nonsense. We are all human beings. Recently I have also been thinking about how strange it is that I sometimes am required at work to put on make up, to look presentable and neat. For me, being presentable and neat means having washed my hair, wearing fresh, neat clothes, having clean nails and smelling nice. For me, it doesn't necessarily mean: wearing make up. If women are required to put on a little make up, shouldn't men also be required to put on some make up? Are women ugly without make up? Uglier than men? I think women don't have to wear make up to look presentable. I'm planning on wearing no make up for some weeks, even at work, to see how it feels. I'm a young woman and I shouldn't need make up to look okay. Another thing that bothers me is when people talk about feminism, it's always about women. We should also be talking about our men and educating men. Men are also suffering from double standards and gender stereotypes. A man is perceived as "weak" when he cries. Men almost never cry or show their emotions in public or even in private. It's so extreme that when I actually witness a man crying, it's a very rare thing and it's very moving, because it means he's really putting himself out there and is being vulnerable. It shouldn't be such a shocking thing to see a man cry. A man also shouldn't feel pressure to drink as much as his friends drink or to sleep with women, because his friends think that to have sex with many people is a big achievement in life. Men should be able to make their own choices and should be educated about women, to learn women are not sexual objects. Men and women are different from each other but we also share a lot of similarities with each other. Women have "masculine" qualities and men have "feminine" qualities and there's nothing wrong with this. I myself desire such "feminine" qualities in men, as well as "masculine" qualities. I like men who show their sensitive side, who like wine, who like fashion and like to go shopping with me. This doesn't make them gay. As Emma Watson said, feminism is about equality.

This has been a long blog entry but I enjoyed writing it and telling you what has been up with me the last couple of months. I have so many plans and so many things I want to do. I can't wait to do it all when I'm feeling better. Lastly, I wanted to share with you my New Year's resolutions, also as a reminder to myself:

- to stand up for myself more
- to focus more on myself and my ambitions in life
- to study harder
- to do more about sports
- to know my own worth
- to develop my passions
- to focus on my career
- to travel
- to eat healthier
- to evade or reduce stress
- to meditate more
- to write more
- to create my own website
- to work more
- to stop procrastinating
- to work on my self-confidence
- to believe in myself more
- to be able to make difficult decisions
- to stop being afraid of others
- to be less shy
- to stop being intimidated by other people
- to get used to living on my own (as I did in Paris)

Bisous!

- C.

Je suis très heureuse

Bonjour vanuit Nederland,

Het is al een maand geleden dat ik mijn vorige blog schreef en dat komt omdat het niet zo'n geweldige maand is geweest voor mij.

Aangekomen in Nederland in december begon de kerst niet goed voor mij. Ik had veel buikpijn en een opgeblazen buik en kon daardoor maar weinig eten van al dat heerlijke eten. De dokter gaf mij een antibioticakuur en teruggekomen in Parijs ging het voor een paar dagen goed. Maar toen ineens kreeg ik last van een heftige blaasontsteking. Omdat ik niet naar de dokter wilde, slikte ik antibioticapillen die ik nog had. Die gaf mij zoveel buikpijn dat ik niets kon uitvoeren. Na drie dagen waren de pillen op en dacht en hoopte ik dat de ontsteking over was, maar na een paar dagen begon de pijn weer. Ik zocht een dokter in de buurt op en kreeg opnieuw een antibioticakuur voorgeschreven en allerlei andere medicijnen tegen maagklachten, diarree, misselijkheid en nierziekten, wat bij elkaar ongeveer 50 euro aan medicijnen was. De Fransen houden ervan om voor elke klacht gelijk medicijnen voor te schrijven en de dokters hebben waarschijnlijk banden met de apotheken bij hen in de buurt. Ik heb al die troep niet geslikt, alleen de antibioticakuur.

De volgende dag kwam mijn vriendin uit Nederland langs. Ik wilde haar heel graag een leuke tijd bezorgen in Parijs, maar elke dag was het alsof er een mes in me gestoken werd daar beneden en die pijn werd alleen maar erger 's avonds. Doodmoe werd ik ervan. Ik ben toch maar mee gegaan om bij wat Franse vrienden iets te drinken, maar ik werd niet goed van de pijn en dacht erover na om naar de huisartsenpost te gaan (dat hebben ze niet in Parijs, slechts een Eerste Hulp dinges), ook omdat ik dan niet gelijk hoefde te betalen. De mensen met wie we waren waren vrij geschokt dat ik dat wilde en haalden me uiteindelijk over om naar huis te gaan en goed te slapen. Zo ging dat elke dag ongeveer tot ik de nacht van zondag op maandag, proberend te slapen, een levende bedwants zag lopen naast mijn bed en ik drie uur wakker bleef uit angst. Toen besloot ik dat ik de volgende dag, na mijn presentatie te hebben gegeven, de bus naar Nederland zou nemen. Ik was er helemaal klaar mee en die bedwants was de druppel.

Op weg naar Nederland in de bus weet ik niet hoe ik de pijn heb volgehouden. Niet alleen blaasklachten, maar ook buikpijn van de antibiotica. Ik heb ik weet niet hoeveel paracetamol geslikt tijdens die rit. De laatste twee uur waren iets meer verdraagbaar, omdat ik met een aardige Fransman aan de praat raakte. Eenmaal uit de bus ben ik gelijk door mijn ouders naar de huisartsenpost gebracht.

Het is nu bijna 5 dagen verder en de dokters zijn mij nog steeds aan het onderzoeken en ik heb nog elke dag pijn, hoewel ik er gelukkig niet meer wakker van lig. Het is nog steeds niet duidelijk wat er aan de hand is, maar ik moet morgen naar Parijs, om mijn spullen te verhuizen. Ik wil heel graag uitgaan en mijn vrienden zien en gewoon de normale dingen doen die mensen van mijn leeftijd doen: musea zien, eten met vrienden, drinken, uitgaan, naar de bioscoop, werken etc. etc. Ik wil nog heel even kunnen genieten van Parijs.

Maar, geloof het of niet, ondanks de pijn en niet kunnen doen wat ik eigenlijk wilde doen in mijn laatste maand in Parijs: genieten, ben ik toch heel gelukkig. Ik heb heel veel kunnen nadenken en ik ben heel gelukkig met de vrienden die ik in Parijs heb ontmoet en met hoe ik mijzelf heb kunnen redden, alleen in een grote stad. Ik ben heel blij dat ik nu ingewikkelde Franse gesprekken kan houden. Ik kan politie-aangifte doen in het Frans, uit eten in het Frans, uitgaan in het Frans, naar de bank in het Frans, naar de dokter in het Frans, Franse telefoongesprekken voeren etc. Ik ben nog het meeste blij met mijn eigen besef van mijn eigenwaarde wat ik eindelijk terug heb. Ik heb mensen die van mij houden; vrienden en familie, die van mij houden zoals ik ben. Ik heb geen aandacht nodig van een jongen om mij compleet te voelen. Van wat ik heb gezien, zowel van de mensen met relaties in Parijs als de mensen zonder relaties, is dat er heel veel mensen zijn die zich onzeker en minderwaardig voelen wanneer een ander geen aandacht aan ze besteedt. Ik heb medelijden met die mensen. Ik zeg niet dat het me niets doet als ik afgewezen word. Ik begrijp heel goed de behoefte aan aandacht en liefde van een ander, vooral van een onbereikbare ander. Maar ik denk dat die wanhopige behoefte aan bevestiging en liefde van anderen nooit goed beantwoord kan worden, als je niet eerst van jezelf houdt en gelukkig bent met alleen met jezelf zijn. Wat maakt het uit wat Klaas of Jan van je vindt, als jij maar blij bent met jezelf en trots kunt zijn op jezelf. Hoe kun je trots zijn op jezelf als je afhankelijk bent van iemand anders voor je eigen geluk? Ik heb mij de laatste tijd goed beseft dat je heel goed gelukkig kunt zijn in je eentje en dat een ander erbij echt een aanvulling kan zijn. Maar dat is het ook: iemand anders kan een aanvulling zijn op jouw gelukkige leven maar niet de personificatie zijn van jouw geluk, want daar gaat het mis. Als je alleen maar voor jezelf meetelt als een ander je ziet staan, kun je lang wachten. Een ander gaat je niet 24 uur per dag zien staan en je moet ook niet iemand willen die je eindeloos overlaadt met aandacht. Ik zou persoonlijk daar ontzettend benauwd van worden.

Maar zeg ik daarmee dat je het oké moet vinden als iemand je negeert en niet blij is om je te zien en niet graag tijd voor je vrijmaakt? Nee, je verdient iemand die ontzettend aardig voor je is en je heel graag ziet en respect voor jou en jouw meningen heeft. Iemand die weet wat jij waard bent. Je hoeft niet genoegen te nemen met iemand die niet weet wat jij waard bent en je niet graag wil zien, alleen maar omdat je denkt dat je niet beter verdient. Je verdient wel beter. Ik schrijf dit niet alleen voor mezelf, maar ook voor al die mensen die ik ken waarvan ik weet dat ze ongelukkig zijn in de liefde. Laat een ander niet de macht hebben om jou ongelukkig te maken. Amen.

Dus, ondanks alle pijn van de afgelopen maand, ben ik blij en trots op mezelf. Ik ben gewoon heel gelukkig met mezelf. Ik heb alleen in Parijs gewoond en geweldige nieuwe vrienden gemaakt. Ik voel mij niet meer alleen, geen enkele dag. Ik heb allerlei nieuwe dromen gekregen voor mijn leven en kan niet wachten om ze uit te voeren, wanneer ik mij beter voel. Ik wil veel werken de komende maanden, vrijwilligerswerk doen op forensisch gebied en mijzelf uitdagen, hard mijn best doen met de laatste rechtenvakken die ik moet doen, mij aanmelden voor masters en sparen, heel hard sparen, voor een reis naar Amerika en nog vele andere reizen. Ik kan niet wachten. Maar 1 ding: kon ik maar voor altijd in Parijs blijven, want echt.. Ik was de trouwste fan van Amsterdam. Amsterdam was mijn meest favoriete stad van de hele wereld. Maar nu ik voor 5 maanden in Parijs heb gewoond... moet ik het toch echt zeggen: 1. Parijs 2. Amsterdam 3. Rome  Parijs, je hebt mijn hart gestolen en mij mijn zelfvertrouwen teruggegeven ;) <3

Bisous,

-C.

Joyeux Noël!!

Bonjour vanuit Nederland!

Ik ben naar Nederland gekomen om de kerst te vieren met familie en vrienden. En wauw, wat zijn Nederlanders groot vergeleken met Fransen! En wat is het fijn om gewoon Nederlands de hele dag te kunnen spreken! In de afgelopen weken heb ik geen blog geschreven. Ik heb een aantal gezondheidsproblemen gehad in Parijs en heb dus niet zoveel van Parijs kunnen genieten als ik had kunnen doen. Maar ik schrijf deze blog om te vertellen waar ik me mee bezig heb gehouden en wat er zoal is gebeurd.

Parijs is weer zoals het was voor de aanslagen. De toeristen zijn weer terug en de mensen durven weer de straat op en durven weer uit. Ik vermoed eigenlijk dat mensen nu nog meer feesten dan voorheen als ik ze zo zie dansen op de bar in kroegen. Fransen zijn normaal gesproken niet zulke uitbundige feestbeesten. De mensen willen laten zien dat ze niet bang zijn en dat niemand Parijs van ze af heeft gepakt. Ook de mannen op straat zijn weer voorzichtig begonnen met opmerkingen maken als vrouwen voorbij lopen. Iets waar ze blijkbaar geen zin meer in hadden in de eerste weken na de aanslagen.

Maar ik moet zeggen dat ik wel goed het verschil merk tussen Nederlanders en mijzelf met betrekking tot de aanslagen. Ik heb vannacht nog een nachtmerrie gehad over 13 november, die heb ik soms. Voor anderen hier is het gewoon een vreselijke gebeurtenis die ze veilig vanuit de bank op tv zagen, iets wat gebeurd is. Het is erg, maar het houdt ze niet meer echt bezig. Ik heb doodsangsten uitgestaan die nacht in Parijs. Voor mij waren die nacht en de dagen erna traumatisch. Ook al was ik niet in de Bataclan of Le Petit Cambodge of op een andere plek waar geschoten is die nacht, het voelt alsof het alle Parijzenaren is overkomen. Het was alsof niemand echt veilig was die nacht. Dit is moeilijk uit te leggen aan andere mensen die niet in Parijs waren die nacht. Het gevoel van onveiligheid en onmacht, de sirenes om je heen, de sfeer van spanning en angst. Niets kunnen doen voor de getroffenen en gewonden in je eigen stad, jonge mensen zoals jezelf, behalve bidden en bloed doneren. Maar een klein stukje verderop waren mensen aan het vechten voor hun leven. Een nacht van terreur.

Ik heb de afgelopen weken, wanneer ik mij goed voelde, gewerkt aan een fotoproject voor de universiteit, musea gezien en afgesproken met mensen. Het fotoproject ging over toeristen die naar Parijs kwamen. We wilden ze interviewen aan het begin en na afloop. Het was nogal moeilijk om toeristen te vinden na de aanslagen. We hadden eigenlijk gepland om op 14 november te beginnen, maar toen de aanslagen waren geweest besloten we allen binnen te blijven. De vliegvelden waren leeg. De hotels waren leeg. De stations waren bijna leeg en op de busstations kwamen maar weinig toeristen aan. Zelfs op de meest toeristische plekken van Parijs zag je maar een enkele toerist. Het was gek om zo'n razend populaire stad zo leeg te zien. Met grote moeite hebben we een paar toeristen kunnen vinden voor ons project.

Zoals ik heb eerder verteld kreeg ik last van veel stress, paniekaanvallen en maagzuurproblemen na de aanslagen. De stress bleef hangen. Mijn vriendin Jasmijn kwam nog langs twee weken na de aanslagen en we zijn leuk samen uit geweest. De weken daarna echter begon ik enorme last van vermoeidheid te krijgen. Het was waarschijnlijk een burn out. Dat is best logisch, aangezien ik niet alleen erg bang ben geweest na de aanslagen, maar ook veel stress heb gehad over allerlei persoonlijke omstandigheden. Ik had niet eens veel te studeren, maar niet je zorgen met je familie kunnen delen (in levende lijve) is best vervelend. Vreselijk wanneer je niets anders kunt doen dan slapen en niets kunt plannen en je niet kunt concentreren tijdens college. Een vriendin van mijn fotoproject kon niet begrijpen dat ik mij echt heel slecht voelde en dat ik mij niet goed kon concentreren en we hadden wat spanningen. Desondanks is het een mooi fotoboek geworden. Het was niet aan de buitenkant te zien bij me en dat is het vervelende eraan. Ik moet steeds uitleggen aan mensen hoe vermoeid ik ben.

Toen ik mij iets beter voelde heb ik geprobeerd om zoveel mogelijk musea te zien. Andere mensen moesten veel leren voor tentamens, maar ik heb al mijn tentamens en essays en presentaties na de kerstvakantie, heel fijn. Langzaam maar zeker begon ik mij weer veilig te voelen in Parijs. En, zoals een vriendin zei, begon ik weer verliefd te worden op Parijs. Ik heb de afgelopen weken in het Frans, Engels en Nederlands gesprekken gevoerd. Ik heb gemerkt dat ik steeds meer trilinguaal geworden ben en daar ben ik zo blij mee! Op naar ook Duits, Portugees, Spaans etc. kunnen spreken! :D

Helaas werd ik anderhalve week terug weer heel ziek. Ik moest alles afzeggen, ook mijn werk als babysitter. Gelukkig had ik geen college die week. Ik kon alleen maar thuis in bed liggen en films kijken, wat heel saai is als je alleen woont. Afgelopen weekend ging ik met een vriendin uit eten bij République en het Bataclan bezoeken. Het voelde als een overwinning om weer uit eten te gaan bij République en om deze plekken te bezoeken maar het was best wel luguber om het Bataclan te bezoeken. We liepen de straat naast het theater in, waar geen ziel was. Het was net een spookstraat. Het was de straat van het bekende filmpje waarin je kunt zien hoe mensen het theater schreeuwend ontvluchten. Je kon nog kogelafdrukken in de muren zien.

Hierna zijn we uitgeweest in een kroeg in dezelfde straat als Le Bataclan. De mensen daar gingen helemaal uit hun dak. Ze dansten op de bar, ze werden dronken, ze feestten alsof hun leven ervan afhing bijna. Fransen zijn niet zo uitbundig als je ze een beetje kent. Het was apart, maar erg gezellig.

Maandag kon ik dan eindelijk naar Nederland! De bagage moet tegenwoordig helemaal gescand worden voordat je de Thalys in mag. Ik merkte dat ik ook niet helemaal lekker zat in die trein. Niet eens vanwege de kleffe, kussende stelletjes om me heen, maar vanwege de gedachte: 'wat als er toch iets gebeurt?' Aangekomen in Amsterdam was daar gelukkig mijn moeder om mij met open armen te ontvangen en samen met mij een trein terug te pakken. Eindelijk weer Nederlands kunnen spreken, eindelijk makkelijk een patatje in het Nederlands kunnen bestellen, eindelijk weer normale prijzen in de supermarkten. Eindelijk weer directe Nederlandse mensen :) Maar ik voel me niet meer helemaal Nederlands, of niet alleen Nederlands. Ik voel me nu ook een beetje Parisienne en dat stukje Parijs draag ik met me mee.

Nu ik aangekomen ben in Nederland, heb ik heel weinig tijd om iedereen te zien en moet ik veel studeren, maar ik hoop hier toch een beetje op adem te komen en te ontspannen van alle gebeurtenissen de afgelopen tijd. Ik ga hier hopelijk een hele fijne kerst hebben en het nieuwe jaar inluiden in het prachtige Parijs! Ik wens iedereen alvast een vrolijk kerstfeest en een heel gelukkig nieuwjaar!!

Let's hope it's a good one
Without any fear!!

Paris, il y a une semaine (et quelques jours)

Bonjour,

Het is nu ongeveer een week en enkele dagen geleden dat Parijs op zijn kop stond. Het was een bizarre week. De rust is wedergekeerd. Het is eigenlijk te rustig, aangezien de toeristen Parijs nog steeds mijden als de pest. De hotels en vliegvelden en de bussen die Parijs aandoen zijn nagenoeg leeg. Ik profiteer er maar van en bezoek de monumenten en musea nu het nog rustig is. Parijs is zo mooi als het rustig is. Ik heb gehoord van een vriendin dat het ongeveer 3 weken duurt na een aanslag zoals dit voordat alles weer bij het oude is in je leven en het leven van de stad. Toch denk ik dat ik nooit meer hetzelfde zal kijken naar aanslagen. Ik zal er nooit meer naar kijken zoals ik dat deed toen ik in Nederland woonde. Ik voel ook een groot verschil tussen hoe ik de gebeurtenissen van de afgelopen tijd heb beleefd en hoe de mensen in Nederland die hebben beleefd. De afstand tussen mij en de mensen die in Nederland wonen is er groter door geworden. Nadat ik de dagen na de aanslagen heb meegemaakt hier samen met mijn vrienden en erover heb gepraat met ze wil ik graag mijn verhaal hier kwijt. Misschien kan ik jullie zo een beetje inzage geven in hoe het is om een Parisienne te zijn rond deze tijd.

Ik geloof dat ik mij nog nooit zo kwetsbaar en bang heb gevoeld als toen ik die vrijdagavond 13 november het nieuws te horen kreeg over de aanslagen. Zo bewust van hoe snel je leven voorbij kan zijn. Zo onveilig. Maar ook zo dankbaar dat ik een engeltje op mijn schouder had en ik thuis was gebleven die avond. En ik besefte mij dat je het leven nooit voor lief kunt nemen. Ook niet als Nederlander. Alle ellende gebeurt niet alleen maar ver weg van je bed. Ik weet dat jullie dat nog steeds onbewust denken. En misschien is dat maar goed ook. Ik heb mij ook bijna altijd veilig gevoeld in Nederland. In Parijs heb ik wel geleerd om realistischer te zijn. Zoals in mijn vorige blog te lezen is heb ik de hele avond en nacht mij vreselijk gevoeld en constant berichten ontvangen of ik wel oké was. Ik was in paniek en kon het niet meer uitstaan om het nieuws te kijken. CNN maakt je nog meer paranoia. Het idee dat er op meerdere locaties geschoten was maakte mij er niet geruster op. Ik wilde schreeuwen en huilen en ik voelde mij oprecht zo verdrietig over de mensen die beschoten waren of gegijzeld waren. Ik heb voor ze gebeden. Later leerden we dat ze één voor één zijn afgeschoten en nooit een kans hadden om te overleven, tenzij ze zouden vluchten.

De dagen na deze aanslagen waren ontzettend stil. De hele stad was in spanning en een sfeer van verdriet en angst heerste op straat. Ik was gedwongen thuis te blijven met mijn bedwantsjes die nacht en had amper geslapen. Uiteindelijk besloot ik tegen de avond om met een vriendin naar de supermarkt te gaan en bij haar te slapen. Ze woont maar 5 minuten lopen van mij af, maar op straat zijn voelde ontzettend onveilig. We hebben samen gegeten en film gekeken en de volgende dag ook. Boodschappen deden we samen. We konden niet naar de nieuwe James Bond film waar we kaartjes voor hadden gekocht, maar daar zaten we niet mee. We hoorden over Erasmusstudenten die halsoverkop richting thuis waren vertrokken direct na de aanslagen. De hysterie en paranoia was toegeslagen. Maandag durfden we niet naar college, maar ik deed het toch. Ik denk dat zo lang je dingen niet doet uit angst, je je altijd bang en onveilig zal voelen en je niet gelukkig kunt zijn. Ik wilde zo snel mogelijk weer durven al mijn dagelijkse bezigheden weer uit te voeren, om mij weer "normaal" te kunnen voelen, en geen gevangene van angst. Het vergde moed om elke dag met de metro te gaan. De eerste dagen zaten er veel minder mensen in de metro. Je kon gewoon zitten! Ik kan bijna nooit zitten in de metro.

Vorige week zag je nul toeristen op straat. De straten in het CENTRUM van de stad waren makkelijk begaanbaar en rustig. Normaal gesproken word je omver gelopen door toeristen. Ik was sinds de aanslagen ontzettend gespannen en gestrest en heel nerveus elke keer dat ik de deur uitliep of weer op het nieuws hoorde over politie-invallen in Saint-Denis, een wijk niet ver van de mijne vandaan. Die stress eiste zijn tol. Ik sliep slecht en kreeg last van hoofdpijn, buikpijn, paniekaanvallen en brandend maagzuur 24/7.

En ook de universiteit is veranderd. De professors waren erg treurig de eerste dagen van de week. Er was nog maar 1 ingang voor elk gebouw en bij die ingang moesten onze tassen worden gecheckt en nu is dat nog steeds het geval.

Vorige woensdagmiddag ging ik lunchen met een vriend toen 3 politie-auto's met luide sirenes voorbij raasden en er daarna een auto keihard langsreed met een Arabische man erin en nog meer politie-auto's achter hem. Ik raakte in paniek en zei dat we weg moesten en of we alsjeblieft naar een café of restaurant konden. Een andere keer was ik op weg naar het metrostation toen er 3 politie-agenten langs renden achter een man aan. Ik keek gelijk hoe ik zo snel mogelijk weg kon komen. Je bent zo alert en zo op je hoede constant dat ineens elke sirene, elk alarm en elk hard geluid en elk luidruchtig persoon en elke onregelmatigheid je zowat een hartaanval geeft. Wanneer de metro opeens stopt ga ik er al vanuit dat de metro is gekaapt door terroristen of dat er een bommelding is. Er waren namelijk zeer veel onregelmatigheden vorige week met de metro. De politie was extra op hun hoede en daardoor was er wel elke dag weer een probleem met één of meerdere metrolijnen door bommeldingen of verdachte pakketjes. Het zekere werd voor het onzekere genomen en je kon de metro weer eens niet nemen. Vorige donderdag leek thuiskomen wel een onmogelijke opgave met een stuk of 3 of 4 bussen die ik zou moeten nemen om ergens te kunnen komen. Ik ben toen maar een museum over de Middeleeuwen ingegaan. Het was de eerste keer na de aanslagen dat ik een museum bezocht en het was erg rustig, wat heel fijn was.

Ik moet wel zeggen, dat na de aanslagen, Parijs eindelijk aanvoelt als een rustige stad. Een stad waar je kunt ademhalen en je niet overal omver wordt gelopen door toeristen. De Parijzenaren gingen stapje voor stapje weer hun oude leven hervatten en weer naar het werk en weer op terrasjes zitten. De toeristen blijven echter nog steeds weg.

Die donderdag zijn ik en een vriendin voor ons fotoproject voor de universiteit, waarin we toeristen wilden fotograferen als ze aankomen in Parijs en als ze Parijs verlaten, op zoek gegaan naar toeristen in de hotels. Maar er was niemand, maar dan ook echt niemand, te vinden. Die vriendin vertelde mij dat ze op vrijdagavond 13 november een vriend zou gaan ontmoeten bij République (zij woont daar) en dat die vriend toen was beschoten. Hij liep langs één van de cafés en werd geraakt in zijn been. The wrong place at the wrong time. Ze stond in de deuropening, klaar om te gaan, toen ze het hoorde. Ik kan me niet voorstellen hoe groot haar angst en schok moest zijn geweest die avond maar het moet erger zijn geweest dan de mijne. Ze zei dat ze pas weer haar huis uit durfde op zondagavond. Op vrijdagavond ging ik voor het eerst weer uit na de aanslagen, alleen wel bij mensen thuis. De bedoeling was om naar een club te gaan, maar dat is nooit gebeurd. Die zaterdag hebben we nog gewacht op het busstation voor toeristen, maar er waren maar enkelen. Zaterdagavond kwam een vriend naar mijn huis om daar te logeren en zijn we 's avonds even uit geweest in Montmartre. Hij vroeg mij toen of ik niet bang was in cafés. Maar nee, ik ben niet bang in een café in Montmartre. De kans dat er iets gebeurt juist in het café waar ik ben, terwijl er duizenden cafés zijn in Parijs. Dat kleine cafeetje in Montmartre? Nee, ik kan er wel realistisch naar kijken en ik ben niet hysterisch.

De volgende dag toen we naar het Louvre gingen was ik een stuk minder op mijn gemak. Zo'n groot museum met zoveel mensen erin, dat was een mooie slag geweest. Er waren beduidend minder toeristen dan normaal in het Louvre, maar alsnog. Ik keek steeds in elke zaal waar de nooduitgangen waren en hoeveel beveiliging er was en waar de beste verstopplekjes waren. Bij elk alarm dat afging schrok ik me een ongeluk. Gelukkig heeft het Louvre heel veel nooduitgangen die naar buiten toe openen. Desondanks was het heel fijn om gewoon eens een keer te kunnen doorlopen in het Louvre en een stuk minder last te hebben van Aziatische groepen die overal selfies maken.

Die zondagavond was er een prachtige mis in de Notre-Dame waar heel veel geestelijken aanwezig waren. Het was een televisie-uitzending. Je moest gefouilleerd worden en je tassen werden gecheckt, maar het was het waard.

Deze week voel ik mij alweer wat meer mezelf en op mijn gemak. Er zijn nog zoveel dingen die ik wil doen in Parijs en ik laat mij niet tegenhouden door angst. Ik heb heel veel gehad aan de liefde en vriendschap die ik van mensen heb ontvangen. Liefde en vriendschap is echt het medicijn tegen angst en verdriet. En al mijn Erasmusvrienden zijn het erover eens dat wij ons nu veel meer Parijzenaren voelen. Toen de aanslagen gebeurden was er geen wij Erasmusstudenten en zij Fransen, er was alleen ons Parijzenaren. Er was geen scheiding tussen ons en zij. Wij waren één en we wisten precies wat wij Parijzenaren allemaal voelden. Ik had het er nog over met een Amerikaanse vriendin gisteravond. Nu we dit hebben meegemaakt weten wij dat de mensen van ons thuisland zich nooit helemaal kunnen indenken hoe het voor ons was. In Nederland was iedereen geschokt en verdrietig en solidair met Parijs de dagen na de aanslag, zoals ik was na Charlie Hebdo. Maar na een paar dagen beginnen Nederlanders alweer met de dagelijkse routine en worden er domme filmpjes op Facebook geplaatst en onbeduidende mededelingen gedaan. Het leven gaat verder in Nederland. Maar hier is het allemaal nog heel vers. De Nederlanders hebben niet de angst meegemaakt die ik heb meegemaakt en dus ben ik in dat opzicht nu een Parijzenaar. En niet alles is meer ver van mijn bed. Ik heb niet meer die nonchalante houding. Ik heb een oorlogssituatie meegemaakt en ik ben nog steeds bezig met het verwerken voor mezelf. Aanslagen zijn nu een deel van mijn leven hier. Dat betekent niet dat ik hysterisch ben. Ik ken mensen die het eng vinden om hierheen te komen nu, maar dat is niet hoe wij het zien. Wij Parijzenaren durven bijna alles weer te doen buiten en we weten dat er weinig kans is dat er iets gebeurt. Zoals een Franse toerist mij gister zei op het vliegveld "C'est la vie". We zijn meer alert maar de echte mensen die zich nu laten leiden door angst en daarom niet naar Parijs durven te komen, zijn de "buitenlanders", de toeristen. Maar wij laten ons niet leiden door angst, ook al moeten we deze vreselijke gebeurtenis een plekje geven. Morgen komt er een psychologe naar mijn universiteit om met ons, de buitenlandse studenten, te praten en ons te informeren en te kalmeren.

Ik moet er nu vandoor om te gaan oppassen, maar ik ben er snel weer. Dit weekend komt een vriendin van mij uit Nederland langs en ik ben erg dankbaar, dat ze ondanks de angst die veel Nederlanders hebben om hier te komen, toch dapper is en langskomt.

Bisous!

- X

Je suis Paris

Bonjour,


Het is al een lange tijd terug dat ik voor het laatst iets voor mijn blog heb geschreven. Na wat er gisteravond is gebeurd, besloot ik dat ik wel iets moest schrijven vandaag. Er is weer ontzettend veel gebeurd. Het zijn angstige tijden voor Parijs en ik zit er middenin. Iedereen is gespannen. Zojuist ging er in mijn flat een brandalarm af en renden mensen naar de binnenplaats en schreeuwden zij "CA VA???" en waren we allemaal erg opgelucht toen het alarm ophield. Normaal gesproken reageert er niemand als iemands brandalarm afgaat. De regering adviseert mensen om binnen te blijven en de universiteit, musea, bioscopen, winkels etc. zijn gesloten.

Ik begin allereerst met gisteren, vrijdag 13 november. Een dag die ik niet snel zal vergeten. De dag begon al raar. Ik heb op het moment een bedwantsenplaag in mijn appartement en ik had een bedwants gezien 's nachts, op de leuning van mijn bed gevuld met mijn bloed, dus ik kon niet slapen en heb huilend met mijn jarige zus gebeld midden in de nacht. Uiteindelijk zat er niets anders op dan in bed te kruipen, mijn ogen dicht te doen en te accepteren dat ik gebeten zou gaan worden door deze vampieren. In de ochtend was ik te moe om naar college te gaan. Ik heb mij ziek gemeld en ben blijven liggen, denkend dat ik de rest van het weekend ook weinig slaap zou krijgen. Ik zou me voor geen enkele andere reden nep ziek melden dan om een bedwantsenplaag. Overdag ging ik met mijn buddy Hannah naar het Musée Carnavalet in Le Marais, een joodse buurt in het centrum van Parijs. Het was een prachtig museum over de geschiedenis van Parijs. Deze fantastische stad heeft zo'n rijke geschiedenis. Na het museum gingen we falafels eten en shoppen bij de BHV (een soort Bijenkorf) in de Rue de Rivoli en ik ging nog even naar de Hema (ja, echt) bij Les Halles om vervolgens de metro naar huis te nemen. Ik was nog gevraagd door iemand om mee uit te gaan maar ik wilde thuis blijven om mijn huis schoon te maken en de was te doen wegens mijn bedwantsen. Ik voelde mij zo veilig in Parijs gisteren. Thuisgekomen ging ik ijverig schoonmaken, de was doen en avondeten maken. Na het avondeten ging ik alles afwassen en nog even lekker douchen. Ik had met mijn ouders en mijn zus gebeld daarvoor en haar een fijne verjaardag gewenst. Ik had een heerlijke douche en was lekker liedjes aan het luisteren. Tijdens het douchen ging de huistelefoon. Ik had niets door. Ineens werd ik gebeld op mijn mobiel.. Door thuis. Dat vond ik heel gek, want mijn ouders weten dat dat geld kost. Ik nam op en ik hoorde "Charlotte, ben je thuis?? Heb je het nieuws gezien? Er is een aanslag geweest!". De grond zakte steeds meer weg onder mijn voeten hoe meer ik erover hoorde. En ik werd doodsbang. Ik voelde mij opgesloten in Parijs. Ik durfde niets meer. Alles was zo onzeker en eng. Ik hoorde over de aanslag bij République en besefte dat ik daar had kunnen zitten. Ik ben al meerdere keren uit eten geweest daar. Alles was zo dichtbij. Het leek een oorlogssituatie en ik kon nergens heen. Ik werd misselijk van verdriet, angst en woede. Ik durfde niet eens meer de straat op om naar mijn vriendin te gaan waar ik bij mocht slapen die avond. Ze woont maar 5 minuten van mij vandaan. Ik kreeg een paniekaanval en voelde mij heel benauwd. Iedereen op Facebook vroeg aan elkaar of ze veilig en oké waren. Ik kreeg constant allerlei berichten binnen op Whatsapp en Facebook Messenger. Het deed mij goed om te merken wie er allemaal bezorgd om mij waren en om mijn veiligheid gaven, maar alle doodsbange mensen in Parijs en de constante berichtgeving op CNN maakten mij nog meer gestrest en bang. Mijn hart bonkte in mijn keel en ik dronk water en thee om te kalmeren. Uiteindelijk ben ik voor een uur onder de douche gaan zitten. Daar word ik rustig van. Mijn veilige plekje. Daarna heb ik al mijn beddengoed in de droger gegooid en ben ik thee gaan drinken en een leuke comedy gaan kijken om te kalmeren. Uiteindelijk ben ik om half 7 's ochtends gaan slapen. Met bedwantsen slapen is in ieder geval veel minder erg dan de kans te lopen beschoten te worden buiten. En misschien, zijn mijn bedwantsen wel mijn redding geweest gisteravond.

Het is heel fijn dat mensen de hele nacht en ook vandaag mij hebben gevraagd of ik in orde ben. Ik merk echt welke mensen echt om mij geven. Ik denk dat als je in Nederland woont, het heel moeilijk voor te stellen is om in een stad te wonen die is aangevallen. Ik ken geen stad in Nederland die recentelijk door terroristen is aangevallen. Ik heb mij weleens bang gevoeld in Amsterdam maar ik heb nooit meegemaakt dat er ook daadwerkelijk iets gebeurde zoals dit in Amsterdam. Nu ik dat heb meegemaakt weet ik hoe dat is. Ik woon in de stad waar alles is gebeurd. Ik zit er middenin. En ik voel mij een Parisienne. Ik voel mij een Parijzenaar en ben net als alle Parijzenaren doodsbang en gespannen. Het voelt alsof we in een oorlogssituatie zitten. Wie weet of er weer een gek opstaat die met messen of geweren in de weer gaat op straat? Wie weet of er nog een explosie of aanslag gepland staat? We blijven liever binnen nu. En zelfs dat, voelt niet helemaal veilig. Het enige kwaad wat er bestaat, is het kwaad wat uit mensen voortkomt. Het soort mensen die psychologisch zo verknipt zijn, dat zij niet meer weten wat empathie is en wat slecht is en wat goed is. Mensen die een woede in zich hebben en tekort zijn gekomen in iets in hun leven en vanuit hun egoïsme geen andere manier zien om daarmee om te gaan dan om anderen pijn te doen. Welk mens die veel liefde heeft gehad in zijn leven en weet hoe het is om lief te hebben zou zoiets doen? Respect voor leven hebben ze niet. Deze mensen geloven niet echt in God. Ze geloven niet in de normen en waarden waar God voor staat. Ze gebruiken het geloof in God voor hun eigen egoïstische doeleinden.

Wat betreft de rest van de maand.. Ik heb erg veel gedaan.. De AirBnB baan ging niet door. Ik heb wel een oppasbaantje gekregen, bij een Nederlands-Canadees gezin. De kinderen spreken Frans en Nederlands en zijn zo vrolijk en lief! De baby is 18 maanden oud en moet ik nog uit de crèche ophalen elke keer en ik moet zijn luiers verschonen en hem de fles geven. Het andere kind is 5 jaar oud en wat lastiger om in toom te houden. Maar ik heb hier zoveel van geleerd over opvoeden. Het oppassen gaat elke keer iets beter.

Wat betreft studie is het studeren nu echt begonnen. Ik heb al drie tentamens achter de rug. De colleges van 3 uur ben ik al helemaal aan gewend nu. Het werk is veel minder dan ik aan de Universiteit van Amsterdam moest doen vorig jaar. Het gekke is dat veel medestudenten juist veel meer werk hebben aan hun studie hier dan ze in hun thuisland hebben. Ik was dus niet gek toen ik vond dat ik erg veel moest doen voor Rechten in Nederland. Het studeren hier valt me enorm mee. En het is leuk, dus goed vol te houden.

Wat betreft mijn zwemplannen ben ik 1 keer met mijn pas voor 3 maanden naar het zwembad gegaan. Ik heb daar een half uur baantjes gezwommen, de blikken van alle mannelijke zwemmers ontwijkend, maar werd versierd door de badmeester van in de 40. Ik heb hem beleefd afgewezen, maar toen ik op weg was naar de universiteit, kwam één van mijn medezwemmers achter me aan om me te vragen om mee te gaan naar de bioscoop met hem. Ik heb maar gezegd dat ik een vriend had, anders hield hij niet op met mij te achtervolgen. Sindsdien durf ik niet meer zo goed alleen naar dat zwembad te gaan helaas.

Wat betreft veiligheid en mannen is het een compleet andere wereld hier dan Amsterdam. Ik heb al een aantal nare ervaringen gehad. Wanneer ik op straat loop word ik door meerdere mannen aangesproken en ik heb geleerd om ze allemaal straal te negeren, maar soms blijven ze je een tijdje achtervolgen en snappen ze de boodschap niet helemaal (of willen ze het niet snappen). Toen ik hier eerst kwam vanuit Amsterdam, had ik nog de Amsterdamse/Nederlandse mentaliteit en voelde ik mij veilig op straat. Ik kwam hier met het idee dat het niet sociaal geaccepteerd is om vrouwen lastig te vallen of aan te raken, te achtervolgen of te intimideren. Ik heb hier geleerd dat dat blijkbaar iets Nederlands is en zeker niet iets dat voor de rest van de wereld hoeft te gelden. Het is hier wél sociaal geaccepteerd om vrouwen lastig te vallen. Niemand die je gaat helpen of er ook maar iets van gaat zeggen. Je moet hard worden en voor jezelf opkomen. Want bange, tere poppetjes zijn een lekkere prooi voor sommige mannen. Boze, arrogante, stoere, niet geïntimideerde vrouwen zijn echter minder gewild. Ik stond een paar seconden stil op Place de la République toen een man naar mij toe kwam met "Excusez-moi, mademoiselle, vous êtes très belle, blabla.." Ik zei iets als "non, merci" en liep door. En ja hoor, hij kwam achter mij aan, boos roepend "waarom praat je niet met me?" Toen ik doorliep begon hij in het Arabisch tegen mij te schreeuwen. Alsof ik verplicht was om met hem te praten. Alsof hij het recht had om boos op mij te worden. Een andere keer zat ik alleen in de nachtbus, toen een dronken jongen naar mij toe kwam en begon te flirten in mijn oor en dichtbij me kwam staan. Ik kon het niet verstaan, maar het leken me vieze dingen die hij zei. Elke keer als ik weg van hem liep, liep hij achter mij aan. Uiteindelijk heb ik boos in het Nederlands gezegd dat hij me met rust moest laten en dat maakte hem zo in de war dat hij ophield en het bij een Frans meisje ging proberen. En niemand in de bus die ook maar iets deed of zei. Dit is de norm blijkbaar. Nog een andere keer liep ik op straat toen weer zo'n jongen mij kwam achtervolgen en tegen mij aan praten. Ik negeerde hem en zat op mijn mobiel. Uiteindelijk zei ik dat ik erg druk was. Hij liep even weg maar kwam ineens terug en probeerde mijn mobiel te pakken, zeggend: "Je bent alleen druk op je mobiel!" Ik werd ontzettend boos en zei dat hij me met rust moest laten. Hoezo denken deze mannen dat het oké is om vrouwen te achtervolgen als ze niet geïnteresseerd zijn? Een andere keer ging ik uit met een vriendin en gingen we samen bij mij thuis slapen. Aangekomen bij mijn deur, probeerde ineens één van de jongens die achter ons liepen mijn tasje af te pakken. Dat lukte niet en hij rende weg. Sindsdien willen mijn ouders dat ik met een taxi naar huis ga na uitgaan. Ik ben nu echt veel banger op straat dan ik ooit in Nederland was. Ik wil niet achtervolgd worden of aangeraakt worden door wildvreemden. Ik wil niet als een lopend stuk lekker vlees behandeld worden, maar als een mens met gevoelens. Ik ben het nu zo zat geworden dat ik mannen wegduw als ze me in de kroeg lastigvallen en niet bang ben om flink boos te worden wanneer het gebeurt. Als ze het lef hebben me aan te raken word ik al helemaal link. Ik zocht op internet op waarom sommige mannen dit doen, vrouwen naroepen en achtervolgen die niet geïnteresseerd zijn. Ik vond dat die mannen het als amusement zien en dat sommigen het zelfs leuk vinden als ze zien dat ze vrouwen ongemakkelijk maken ermee. Het geeft ze een gevoel van macht over vrouwen. Wat zielig. Daarom is het beter om totaal niet te tonen dat je je ongemakkelijk of bang voelt. Je moet hier met een arrogante bitchface over straat lopen. De Franse regering is zelfs een campagne tegen de intimidatie van vrouwen op straat begonnen. Er hangen overal posters met de slogan: "NON, C'EST NON!!!"

Ik begin mij steeds meer te settelen in Parijs. Franse gesprekken met mensen gaan mij ook steeds beter af. Eerst had ik nog steeds die gedachte van "Wauw, ik woon gewoon in Parijs!!". En nu heb ik die gedachten bijna niet meer. Het voelt eigenlijk net als Amsterdam, als mijn awesome thuisplaats. Ik ben gewend geraakt aan hier wonen, maar voel nog niet veel verlangen naar Nederland, behalve tijdens die aanslagen dan. Ik ben ook erg trots op mezelf dat ik zonder mijn ouders kan nu. In Nederland wilde ik ze wel graag elk weekend zien. Nu kan ik zonder, maar ze zijn nog steeds mijn beste vrienden en ik bel ze veel. Qua vriendschappen begint dat ook steeds meer vorm te krijgen hier in Parijs. Ik heb geaccepteerd dat, hoewel je bij sommige mensen misschien een goede klik voelt, dat blijkbaar niet wederzijds hoeft te zijn. Met sommige mensen kun je daaraan werken en met sommige mensen niet. De vriendin die mij naar het ziekenhuis had gebracht in één van mijn eerste weken hier hoor ik nooit meer wat van. Met andere mensen is de vriendschap spontaan gegroeid en ik voel mij minder alleen dan eerst hier.

Ik heb midden oktober een housewarming gehouden en was zo blij dat erg veel mensen die ik had uitgenodigd ook daadwerkelijk de moeite namen om te komen. In Nederland hebben mensen vaak geen zin of zijn ze ineens moe of ziek, maar Erasmusstudenten doen meer moeite en willen graag veel mensen kennen hier. We hebben allemaal het verlangen een leven op te bouwen hier in Parijs. Sommigen namen ook vrienden mee en zo werd het een onwijs gezellige avond. We zijn daarna ook nog uit geweest naar een leuke club. Het was een erg geslaagde avond en mensen hadden ook via mijn housewarming nieuwe mensen ontmoet.

Later die maand werd ik ineens in de herfstvakantie midden in de nacht wakker van de buikpijn. Ik heb de hele nacht in de badkamer doorgebracht. Alsof ik niet al genoeg ziek was geweest tijdens mijn verblijf in Parijs had ik buikgriep. Dagenlang lag ik op bed oude films te kijken met Audrey Hepburn en kon ik niets eten behalve toast, bananen, rijst en soep. Halloween, waar ik mij zo op had verheugd, kon ik niets mee doen.

Die week daarna kwamen mijn beste vriendinnen langs en ik voelde mij gelukkig beter. We hebben samen musea bezocht en ik heb ze de Notre-Dame en Sacré Coeur en delen van Parijs zoals de Champs-Élysées, Montmartre en Saint-Germain-des-Prés laten zien. Met Mareille ben ik naar Disneyland gegaan. Nog een keer, want ik was in het begin van de maand met mijn zus Rebecca en mijn moeder erheen gegaan. Het is een heerlijk park en ik zou er nog veel vaker heen willen. Je kunt er heel goed shoppen, de attracties zijn leuker en langer dan in de Efteling, de Parade is prachtig, het eten is lekker en er is zoveel leuks te doen en moois te zien. Je kunt er uren doorbrengen. En als je het park zat bent, kun je ook naar een bioscoop gaan die naast Disneyland staat of naar één van de restaurants die daar zijn. De laatste nacht werd het dan toch echt duidelijk dat ik bedwantsen had in mijn appartement. Er waren al vermoedens.. Ik had al maanden last van bultjes en jeuk, maar nu een vriendin het ook had gekregen en we een bedwants 's nachts in bed vonden wisten we het zeker. Sinds mijn vriendinnen weg zijn heb ik de verhuurder ingelicht en ontzettend veel zitten wassen en schoonmaken. Ik heb er al een aantal gevonden, ook 's nachts dichtbij mijn bed lopend en ik kom maar moeilijk in slaap, nu ik weet wat voor nare beesten er 's nachts over mijn gezicht lopen. Ik snap nu eindelijk de hysterie en psychologische problemen die kunnen ontwikkelen door deze beestjes. Vanavond ga ik dan ook bij een vriendin slapen.

Ik voelde me erg veilig in Parijs maar dat gevoel is mij nu ontnomen door deze monsters. Het leven is kostbaar en kun je dus nooit voor lief nemen. Ik kan niet leven met het gevoel altijd op mijn hoede te moeten zijn. Ik hoop dat de toekomst mooie dingen voor ons in petto heeft en niet meer van dit soort ellende. Waar zijn de "relatief veilige" jaren '90 heen? Het is nogal een pechjaar geweest voor me. Het kan eigenlijk alleen maar beter worden vanaf nu (hopelijk). Ik ga proberen om nog veel meer musea te bezoeken en te genieten van Parijs en niet mijn leven te laten leiden door angst en stress. Je krijgt daar alleen maar spijt van. Wonend in dit mooie land en deze prachtige stad voel ik mij erg één met de Fransen en Parijzenaren nu. Deze gebeurtenis heeft ons in Parijs ook allemaal dichter bij elkaar gebracht. Ik weet nu wie er om me geeft en bij wie ik terecht kan als ik bang ben en dat we echt wel meer om elkaar geven dan we soms laten zien. Parijs is mijn stad. Liberté, égalité, fraternité.


Bisous,

        -C.